Դշխո

Amanita


Լատիներեն անվան ծագումնաբանությունը

Գիտական անվանումը լատիներեն՝ Amanita Pers. (1797)։ Անվան հիմքում ընկած է հին հունարեն Amanitai (Ἀμανῖται) բառը, որը պատմականորեն ծագում է Կիլիկիայի և Փոքր Ասիայի սահմանագծին գտնվող Ամանուս (Amanus / ժամանակակից՝ Nur) լեռնաշղթայի տեղանունից, որտեղ հնուց ի վեր հավաքել են այս սնկերը (հատկապես Amanita caesarea-ն)։

Հայերեն առկա անուններն ու դրանց քննադատությունը

Հայերեն մասնագիտական գրականության, դպրոցական դասագրքերի և համացանցային հարթակների մեջ Amanita ցեղի համար ամենատարածված ու իներցիոն անվանումը եղել է «Ճանճասպան»-ը, ինչպես նաև հանդիպում են «Գարշասունկ» կամ «Ամանիտա» ձևերը։

  • «Ճանճասպան» կալկայի քննադատությունը. Սա ռուսերեն Мухомор անվան կույր, մեխանիկական պատճենումն է։ Էթնոմիկոլոգիական իմաստով միայն կարմիր տեսակն է (Amanita muscaria) պատմականորեն կիրառվել ճանճեր թունավորելու նպատակով (կաթի մեջ դնելով)։ Այդ մեկ տեսակի կիրառությունը տարածել ամբողջ ցեղի վրա և բոլոր ամանիտներին «ճանճասպան» կոչելը կոպիտ մեթոդաբանական ու սնկագիտական սխալ է։ Դա հանգեցնում է աբսուրդային ձևակերպումների, ինչպիսիք են դելիկատեսային Amanita caesarea-ն «Կեսարյան ճանճասպան» կոչելը, որը ճանճ սպանելու հետ որևէ առնչություն չունի։

  • «Գարշասունկ». Գրքային խոսույթում հաճախ օգտագործվում է մահացու Amanita phalloides տեսակի համար («դժգույն գարշասունկ»)։ Այն չունի տաքսոնոմիական ինքնուրույնություն, ստեղծում է խառնաշփոթ Phallus (Առնասունկ) ցեղի հետ և չի կարող ծառայել որպես ընդհանրական ցեղանուն։

  • «Ամանիտա». Լատիներենից տառադարձում է, որը հայերենի լեզվամտածողության մեջ ոչինչ չի ասում սնկի ձևաբանական կամ որակական հատկանիշների մասին։

Տաքսոնոմիական միֆականացման և խորհրդանիշացման կոնցեպտը. Քանի որ լատիներեն Amanita ցեղանունը տեղանվանական ծագում ունի (Ամանուսի լեռների հետ կապված) և ուղղակի թարգմանությամբ հայերենում չի ստեղծում բարեհունչ, իմաստակիր սնկանուն, կիրառվել է մեթոդական ձեռնարկի VII սկզբունքը՝ տաքսոնոմիական միֆականացումն ու խորհրդանիշացումը։ Ինչպես բոլետայինների դոմինանտ ցեղը հռչակվել է սնկերի արքա՝ Արքասունկ (Boletus), այնպես էլ ագարիկայինների այս շքեղ, օղակակիր, թագավորական տեսքով, բայց և մահացու վտանգավոր ցեղին տրվել է հայերեն բնիկ, ազնվական տիտղոսանուն՝ Դշխո (թագուհի, արքայուստր, տիրուհի)։ Սա ապահովում է կատարյալ տաքսոնոմիական ինքնուրույնություն և հնարավորություն է տալիս կազմել հստակ տեսակային անուններ։

Մորֆոլոգիական նմանակներն ու նրանց տարբերակիչները

Amanita ցեղն իր զարգացած ծածկոցներով (օղակ + վոլվա) առանձնանում է, սակայն կարող է շփոթվել հետևյալ ցեղերի հետ.

Saproamanita Մորֆոլոգիապես շատ նման է, սակայն Saproamanita-ն սապրոտրոֆ է (աճում է բաց տափաստաններում, ավազուտներում, դաշտերում), չունի ծառային միկորիզային կապ, և վոլվան ավելի փխրուն է։
Volvariella (Պատյանաճուկ) Ունի նույնանման հզոր պատյան (վոլվա) ոտիկի հիմքում, սակայն Volvariella-ն չունի օղակ (շրջազգեստ), իսկ նրա թիթեղներն ու սպորները հասունանալիս դառնում են վարդագույն (այլ ոչ սպիտակ)։
Lepiota (Թեփնուկ) Ունի օղակ և թեփուկավոր գլխարկ, սակայն Lepiota-ն երբեք չունի ոտիկի հիմքում պարկաձև պատյան (վոլվա)։
Macrolepiota (Հովանոցասունկ) Խոշոր չափսերի է, ունի շարժական օղակ և թեփուկներ, սակայն զուրկ է վոլվայից, իսկ գլխարկի թեփուկները ոչ թե ընդհանուր ծածկոցի մնացորդներ են, այլ բուն կուտիկուլայի ճեղքվածքներ։
Pluteus (Ասպարակիր) Ունի ազատ թիթեղներ և աճում է փայտանյութի վրա, սակայն չունի ո՛չ օղակ, ո՛չ վոլվա, իսկ սպորները վարդագույն են։

Սնկի անվան մեկնաբանությունն այլ լեզուներով

  • Ռուսերեն: Мухомор (բառացի՝ «ճանճ սպանող/ճանճամորթ»)։

  • Անգլերեն: Amanita, Fly agaric (լատիներեն ձևի պահպանում կամ հատուկ A. muscaria-ի համար՝ «ճանճասունկ»)։

  • Վրացերեն: შხამასოკო (Shkhamasoko — բառացի՝ «թույն-սունկ» / «թունասունկ»)։

  • Թուրքերեն: Gelin mantarı / Sinek mantarı (իմաստը՝ «հարսի սունկ»՝ շքեղության համար, կամ «ճանճի սունկ»)։

  • Պարսկերեն: قارچ مگس (Gharche magas — «ճանճասունկ»)։

  • Գերմաներեն: Wulstlinge, Fliegenpilz (նշանակում է «պալարասունկ/ելուստավոր»՝ ոտիկի հիմքի համար, կամ «ճանճասունկ»)։

  • Ֆրանսերեն: Amanite (լատիներենից ֆրանսիականացված ձև)։

  • Իտալերեն: Amanita (լատիներեն ձևի ադապտացիա)։

  • Լեհերեն: Muchomor (ռուսերենի նման՝ «ճանճասպան»)։

  • Չեխերեն: Muchomůrka (նույն իմաստով՝ «ճանճամահ»)։

Առաջարկվող նոր անունների քննություն

1. Դշխո

  • Ուժեղ կողմեր. Բնիկ հայերեն արմատ է («դշխո» — թագուհի, տիրուհի, արքայուստր)։ Կատարյալ մարմնավորում է տաքսոնոմիական միֆականացման և խորհրդանիշացման կոնցեպտը (Boletus — Արքասունկ / Amanita — Դշխո զույգը)։ Ունի բարձրագույն տաքսոնոմիական ինքնուրույնություն (առանց «-սունկ» բառի)։ Շքեղ է, բարեհունչ, կոմպակտ և հեշտությամբ է կցում տեսակային մակդիրները (Կարմիր դշխո, Ընձառյուծային դշխո, Մահացու դշխո, Կեսարյան դշխո)։

  • Թույլ կողմեր. Թերություններ չունի, ապահովում է լիակատար գիտական և գեղագիտական անկախություն։

  • Գնահատական. 9.9 / 10

2. Բնոցակիր

  • Ուժեղ կողմեր. Կազմված է «բնոց» + «-ա-» + «-կիր» բաղադրիչներից։ Ճշգրտորեն նկարագրում է ցեղի առանցքային մորֆոլոգիական հատկանիշը՝ վոլվայի (բնոցի) առկայությունը։ Բնիկ կառույց է։

  • Թույլ կողմեր. Չի արտացոլում ցեղի թագավորական/առանձնահատուկ դիրքը և կարող է շփոթվել Volvariella (Պատյանաճուկ) կամ Volvopluteus (Պատյանասպար) ցեղերի հետ։

  • Գնահատական. 8.2 / 10

Եզրակացություն

Amanita ցեղի համար լեզվաբանորեն, մորֆոլոգիապես և տերմինաբանորեն ամենաճշգրիտ, հզոր ու գիտականորեն հիմնավորված տարբերակն է Դշխո անվանումը։ Այն ամբողջությամբ չեզոքացնում է ռուսերեն «Мухомор» (Ճանճասպան) կալկայի թերությունները, ապահովում է բացարձակ տաքսոնոմիական ինքնուրույնություն և ստեղծում է ներդաշնակ համակարգ ամբողջ սնկերի դասակարգման մեջ։

Հաստատված ցեղանուն՝ Դշխո (Amanita)