Յուղասունկ

Suillus


Լատիներեն անվան ծագումնաբանությունը

  • Գիտական անվանումը․ Suillus Gray (1821)

  • Տիպային տեսակ․ Suillus luteus (L.) Roussel (1796)

Գիտական Suillus անվանումը ծագում է լատիներեն suillus (խոզի, խոզային, խոզուկ) բառից, որը հնում օգտագործվել է որպես ընդհանուր նկարագրական տերմին՝ որոշակի մսալից, փափուկ կամ խոզերի կողմից սիրված սնկերի համար։

Հայերեն առկա անուններն ու դրանց քննադատությունը

Հայերենում Suillus ցեղի համար պահպանվել և լայնորեն տարածվել է «Յուղասունկ» բնիկ ժողովրդական ու գիտական անվանումը։ Այն հիմնված է «յուղ» արմատի և սնկի լորձոտ, յուղոտ-փայլուն մակերեսի ակնհայտ հատկանիշի վրա։

Ռուսական սնկագիտական գրականության ազդեցությամբ հայկական սիրողական աղբյուրներում և թարգմանություններում հաճախ հանդիպում է ռուսերեն «Масленок» բառի ուղղակի պատճենումը («Մասլյոնոկ», «Յուղասունկ»)։ Ռուսերենում «Масленок» անվանումը նույնպես ծագում է յուղոտ/մսալից մակերեսի իմաստից, սակայն հայերենում «Յուղասունկ»-ը ձևավորվել է որպես լիարժեք, բնիկ բառակազմական միավոր։

Սիրողական որոշ հրապարակումներում կամ սնկահավաքների խոսվածքում երբեմն հանդիպում է նաև «Յուղոտիկ» տարբերակը։ Լեզվաբանորեն և սնկաբանորեն «Յուղոտիկ» անվանումը ենթակա է քննադատության, քանի որ այն պարունակում է «ոտիկ» / «ոտ» արմատը, ինչը շեշտադրումն ավելորդ կերպով տեղափոխում է սնկի ոտիկի վրա։ Suillus ցեղի գլխավոր մորֆոլոգիական ինդիկատորը ոչ թե ոտիկն է (որը սովորական գլանաձև է), այլ գլխարկի յուղոտ-լորձային կեղևը։ Ուստի «ոտիկ» արմատի կիրառումն այստեղ տեղին չէ և ձևաբանորեն խաթարում է սնկանվան իմաստային շեշտադրումը։

Լատիներեն Suillus (խոզային) բառի ուղղակի թարգմանությունը («Խոզասունկ») հայերենում բացարձակապես կիրառելի չէ, քանի որ «խոզասունկ» կամ «խոզուկ» անվանումները ռուսական ազդեցությամբ ասոցացվում են Paxillus կամ Tapinella ցեղերի հետ։ «Յուղասունկ»-ն այս դեպքում, չնայած կրկնում է ռուսական «Масленок» անվան իմաստային դաշտը, այնքան արմատավորված, տարածված և տեղին պատշաճեցված բնիկ անվանում է, որ այն դիտարկում ենք լիովին ընդունելի և հիմնական։

Մորֆոլոգիական նմանակներն ու նրանց տարբերակիչները

Boletus (Արքասունկ) Գլխարկի մակերեսը չոր է, թավշյա կամ մերկ (երբեք լորձոտ-յուղոտ չէ), ոտիկն ունի բնորոշ փքված-ցանցկեն կառուցվածք, իսկ միկորիզան առաջացնում է ինչպես տերևավոր, այնպես էլ ասեղնատերև ծառերի հետ։
Xerocomus (Չորամորթ) Գլխարկի կեղևը չոր է, հաճախ թավշյա կամ ճաքճքված, խողովակներն ավելի լայն են ու անկյունաձև, իսկ լորձային ծածկույթը իսպառ բացակայում է։
Gomphidius (Սեպուկ) Ունի նույնպես խիստ լորձոտ գլխարկ և աճում է սոճու տակ, սակայն հիմենոֆորը թիթեղավոր է (ոչ թե խողովակավոր), իսկ սպորափոշին սև-գորշ է։
Chalciporus Փոքր է, խողովակները վառ պղնձակարմրավուն են կամ ծիրանագույն, պտղամիսն ունի կծու-պղպեղային համ, իսկ գլխարկը լորձոտ չէ։
Gyroporus (Փչոտնուկ) Ունի սպիտակավուն կամ դեղնավուն խողովակներ, ոտիկը ներսից խոռոչավոր-փչակավոր է, իսկ գլխարկի մակերեսը չոր է, թավշյա կամ թեփուկավոր։

Սնկի անվան մեկնաբանությունն այլ լեզուներով

  • Ռուսերեն․ Масленок (ծագում է «масло» — յուղ բառից)։

  • Անգլերեն․ Slippery Jack / Sticky bun (սահող Ջեք / կպչուն բլիթ)։

  • Վրացերեն․ ერიბო-სოკო (Eribo-soko — յուղասունկ, «eribo» — յուղ/կարագ)։

  • Թուրքերեն․ Yağlı mantar / Çam mantarı (յուղոտ սունկ / սոճու սունկ)։

  • Պարսկերեն․ قارچ کره ای (Qarch-e kare-i — կարագասունկ / յուղասունկ)։

  • Գերմաներեն․ Butterröhrling / Schmierröhrling (կարագախողովակ / լորձախողովակ)։

  • Ֆրանսերեն․ Suillus / Bolet jaune (դեղին բոլետ)։

  • Իտալերեն․ Pinarolo / Boleto unto (սոճասունկ / յուղոտ բոլետ)։

  • Լեհերեն․ Maślak (ծագում է «masło» — կարագ/յուղ բառից)։

  • Չեխերեն․ Klouzek (ծագում է «klouzat» — սահել/լորձոտ լինել բառից)։

Առաջարկվող նոր անունների քննություն

  • Յուղասունկ (Յուղ + ա + սունկ) — Հիմնված է բնիկ «յուղ» արմատի վրա։ Ճշգրտորեն փոխանցում է ցեղի ամենակարևոր ձևաբանական հատկանիշը՝ գլխարկի լորձոտ-յուղոտ մակերեսը։ Ունի լիարժեք հայկական հնչողություն, ավանդաբար ընդունված է, ժողովրդայնացված է և համապատասխանում է միջազգային անվանաբանական տրամաբանությանը։

    • Գնահատական․ 9.8/10

  • Կարագասունկ (Կարագ + ա + սունկ) — Բառացի թարգմանում է գերմաներեն (Butterröhrling) և պարսկերեն (Qarch-e kare-i) անվանումները։ Պատկերավոր է, սակայն «կարագ» արմատը փոխառյալ է և նվազ բնիկ հայկական է, քան «յուղ»-ը։

    • Գնահատական․ 9.0/10

  • Լորձարքա (Լորձ + ա + արքա) — Հիմնված է «լորձ» և «արքա» (նկատի ունենալով Boletales կարգի արքայասնկային պատկանելությունը) արմատների վրա։ Գիտականորեն ինֆորմատիվ է, սակայն «արքա» արմատն ավելի լավ է պահել բուն Boletus կամ Rubroboletus ցեղերի համար։

    • Գնահատական․ 8.9/10

  • Սոճասունկ (Սոճի + ա + սունկ) — Շեշտադրում է էկոլոգիական սիմբիոզը սոճիների հետ։ Բնիկ է և հասկանալի, սակայն չի նկարագրում սնկի արտաքին-ձևաբանական յուղոտ հատկանիշը։

    • Գնահատական․ 8.8/10

Եզրակացություն

Լեզվաբանական, տաքսոնոմիական և ձևաբանական բոլոր տվյալների համադրությամբ՝ Suillus ցեղի համար ամենաարժանահավատ, լեզվականորեն ճշգրիտ, տեղին պատշաճեցված և ավանդաբար հաստատված անվանումն է Յուղասունկ։ Այն լիովին արտահայտում է սնկի յուղոտ-լորձային մակերեսը, հարազատ է հայերենի բառակազմական ավանդույթներին և հաստատվում է որպես Suillus ցեղի պաշտոնական հայերեն անվանում։