Ոլրծուն (Sparassis) – Հայաստանի սնկերը

Լատիներեն անվան ծագումնաբանությունը

Գիտական անունը՝ Sparassis (Fr.) Fr.
Տիպիկ ներկայացուցիչը՝ Sparassis crispa (Wulfen) Fr.
Ստուգաբանություն՝ Ցեղի Sparassis անվանումը ծագում է հին հունարեն sparassein (σπαράσσειν) բայից, որը նշանակում է «պատռել», «մասնատել» կամ «քրքրել»։ Սա ուղղակիորեն մատնանշում է սնկի պտղամարմնի յուրահատուկ կառուցվածքը, որը կազմված է բազմաթիվ ոլորուն, տափակ, իրար միահյուսված, ասես «պատառոտված» թիթեղիկներից։
Տեսակային մակդիրը՝ crispa նշանակում է «գանգուր» կամ «ալիքավոր» (լատիներեն), ինչը կրկին շեշտում է նրա մորֆոլոգիան։

Հայերեն առկա անուններն ու դրանց քննադատությունը

Ըստ էության սունկը հայերեն հաստատված անուն չունի։ Մինչ օրս հայալեզու գրականության մեջ և առօրյայում հանդիպող անունները հիմնականում նկարագրական են կամ թարգմանական.

Սնկային կաղամբ կամ Կաղամբասունկ – Սա ռուսերեն Грибная капуста անվան ուղղակի պատճենումն է (կալկա)։ Թեև սունկը տեսքով հիշեցնում է ծաղկակաղամբ, այս անունը զուրկ է գիտական լրջությունից և ստեղծում է կեղծ ասոցիացիա բանջարեղենի հետ։

Մորֆոլոգիական նմանակներն ու նրանց տարբերակիչները

Sparassis-ը ունի շատ բնորոշ տեսք՝ հիշեցնելով ծովային սպունգ կամ ուղեղի ոլորքներ։ Սակայն սկսնակը կարող է շփոթել հետևյալների հետ.

Ramaria	Տարբերությունն այն է, որ Ramaria-ների ճյուղերը գլանաձև են կամ փշաձև (մատների նման), մինչդեռ Sparassis-ինը՝ տափակ, ժապավենաձև թիթեղիկներ են։
Grifola frondosa	Սա ևս ունի թիթեղիկներ, բայց դրանք ավելի շատ նման են բազմաթիվ փոքրիկ գլխարկների կամ հովհարների, որոնք աճում են մեկ ընդհանուր հիմքից, մինչդեռ Sparassis-ը ավելի քաոսային, գնդաձև «կծիկ» է։
Tremella (Դողդող)	Ունի նմանատիպ ոլորքներ, բայց կազմությամբ դոնդողանման է (ժելատինային), իսկ Sparassis-ը՝ մսալի և խրթխրթան (աճառանման)։

Սնկի անվան մեկնաբանությունն այլ լեզուներով

Ռուսերեն: Спарассис курчавый (գիտական), Грибная капуста (ժողովրդական)։
Անգլերեն: Cauliflower fungus (Ծաղկակաղամբասունկ) – հիմնված է տեսողական նմանության վրա։
Վրացերեն: Վրացական աղբյուրներում (օրինակ՝ ձեր տրամադրած ուղեցույցում) հանդիպում է «Ղաժաժո» (ღაჟაჟო) անունը (Sparassidaceae ընտանիքի համար՝ ღაჟაჟოსებრნი): Սա չափազանց հետաքրքիր, բնիկ հնչողությամբ անուն է, որը հավանաբար կապված է սնկի «խրթխրթան» կամ «ճռճռան» լինելու հետ (օնոմատոպեիկ բառարմատ)։
Գերմաներեն: Krause Glucke (Գանգուր թուխս/մայր հավ) – պատկերավոր համեմատություն փետուրները փքած հավի հետ։
Ֆրանսերեն: Sparassis crépu (Գանգուր սպարասիս)։

Առաջարկվող նոր անունների քննություն

Առաջարկում եմ «Ոլրծուն» բառը։ Եկեք վերլուծենք այն.

Արմատը՝ «Ոլոր» (ոլորել, գալարել, պտտել)։ Սա կատարյալ համապատասխանում է S. crispa-ի մորֆոլոգիային, որը կազմված է անվերջանալի ոլորքներից ու գալարներից։ Այն նաև լատիներեն crispa (գանգուր) և հունարեն sparassein (պատառոտված/ոլորված) իմաստների հայկական համարժեքն է։
Ածանցը՝ «-ծուն»։ Սա հայերենում հատկանիշ կրողներ կերտող ածանցներից է, օրինակ լպրծուն:
Կազմությունը՝ Ոլոր + ծուն = Ոլրծուն, հնչյունափոխությամբ «ո»-ն սղվում է, բառին տալով հնամենի ու գավառական հնչողություն։

Այլընտրանքային տարբերակների համեմատություն.

Գանգրասունկ – Շատ պարզ է, բայց «գանգուր» բառը հաճախ ասոցացվում է մազերի հետ։
Պատառոտուկ (հիմնված Sparassis-ի «պատառոտված» իմաստի վրա) – Հնչում է որպես բույսի անուն (օրինակ՝ կա «պատառուկ» ծաղիկ), ուստի կարող է շփոթություն առաջացնել։
Խճճուկ – Շատ մանկական է հնչում։

Գնահատական: «Ոլրծուն»-ը միանշանակ ամենահաջողվածն է։ Այն հնչում է որպես բնիկ հայկական բառ (ինչպես վրացական Ղաժաժո-ն), զերծ է «սունկ» բառի ավելորդ կրկնությունից և խոհանոցային (կաղամբ) զուգորդումներից։ Այն նկարագրում է սնկի էությունը՝ ոլորուն, կենդանի գոյացություն։

Եզրակացություն

Հաշվի առնելով գիտական ճշգրտությունը, հայերենի բառակազմական կանոնները և ազգային լեզվամտածողությունը՝ հաստատում ենք հետևյալը.

Ցեղի անվանումը՝ Ոլրծուն (Sparassis) Տեսակի անվանումը՝ Ոլրծուն գանգուր (Sparassis crispa)

Սա հիանալի նորաբանություն է, որը հարստացնում է հայկական միկոլոգիական տերմինաբանությունը և ունի բոլոր նախադրյալները լեզվում ամրապնդվելու համար։