Յուղասունկ (Suillus)


Լատիներեն անվան ծագումնաբանությունը

  • Գիտական անվանումը լատիներեն տրված է Suillus (կարգ՝ Boletales, ընտանիք՝ Suillaceae): Suillus բառը ծագում է լատիներեն «sus» (խոզ) արմատից և թարգմանաբար նշանակում է «խոզային» կամ «խոզին պատկանող»։ Այս անվանակոչումը հավանաբար կապված է եղել այն հանգամանքի հետ, որ պատմականորեն այս սնկերը որպես կեր են ծառայել խոզերի համար կամ ունեցել են խոզի ճարպ հիշեցնող հաստ ու լորձնոտ տեսք։

Հայերեն առկա անուններն ու դրանց քննադատությունը

Հայերեն գիտական և հանրամատչելի գրականության մեջ արմատավորվել է «Յուղասունկ» եզրույթը, ինչպես նաև ժողովրդական գործածության մեջ լայն տարածում ունի «Յուղոտիկ» տարբերակը։ Այս անվանումներն ուղղակիորեն պատճենված են ռուսերեն «Маслёнок» եզրույթից։ Թեև դրանք չեն արտացոլում լատիներեն Suillus բնագրի «խոզային» իմաստը, սակայն էկոլոգիական և մորֆոլոգիական տեսանկյունից անթերի են. դրանք հստակ նկարագրում են սնկի գլխարկին բնորոշ յուղոտ, կպչուն թաղանթը, որը նրա գլխավոր տարբերակիչ հատկանիշն է։ Անվանումները հասկանալի են, բարեհունչ և խորապես արմատավորված մայրենի լեզվում։ Թեպետ, Յուղոտիկ տարբերակը ստեղծում է ոտ վերջածանցի և ոտիկ արմատի միջև ընկալման երկիմաստություն, ինչը այն խնդրահարույց է դարձնում

Մորֆոլոգիական նմանակներն ու նրանց տարբերակիչները

Boletus Ունի մսալի, չոր (ոչ լորձնոտ) գլխարկ և տակառաձև, հաճախ ցանցավոր նախշով պատված ոտիկ։
Leccinum Ի տարբերություն Suillus-ի, այս ցեղի ներկայացուցիչների գլխարկը չոր է, իսկ ոտիկը ծածկված է մուգ, կոշտ, երկայնակի թեփուկներով։
Chalciporus Տարբերվում է սպորակիր շերտի վառ ժանգակարմրավուն երանգով, չոր մակերեսով և հստակ արտահայտված սուր, պղպեղային համով։
Gomphidius Աճում է փշատերև անտառներում և նույնպես ունի լորձնոտ, կպչուն գլխարկ (օր.՝ Gomphidius glutinosus), սակայն այս ցեղի սպորակիր շերտը խողովակավոր չէ. այն կազմված է հաստ ու մսալի թիթեղներից։

Սնկի անվան մեկնաբանությունն այլ լեզուներով

  • Ռուսերեն՝ Маслёнок (Մասլյոնոկ) – Ծագում է «масло» (յուղ/կարագ) բառից՝ մատնանշելով լորձնոտ, յուղալի մակերեսը:

  • Անգլերեն՝ Slippery Jack կամ Suillus – «Slippery» նշանակում է սայթաքուն կամ լորձնոտ, արտացոլում է սնկի արտաքին տեսքը:

  • Վրացերեն՝ დუმა სოკო (Դումա սոկո) – Բառացի թարգմանվում է որպես դմակով (յուղոտ/ճարպային) սունկ։

  • Թուրքերեն՝ Yağlı mantar – Նշանակում է յուղոտ սունկ։

  • Պարսկերեն՝ قارچ کره‌ای (Ղարչ-ե քարեհեյ) – Թարգմանվում է որպես կարագի սունկ։

  • Գերմաներեն՝ Schmierröhrling – Կազմված է «schmieren» (քսուք, քսել/յուղել) և «röhrling» (խողովակավոր) բառերից:

  • Ֆրանսերեն՝ Bolet baveux – Թարգմանաբար՝ թքոտ կամ լորձնոտ բոլետուս։

  • Իտալերեն՝ Pinarolo – Անվանումն արտացոլում է աճելավայրը՝ «սոճու բնակիչ»։

  • Լեհերեն՝ Maślak – Ինչպես ռուսերենում, արմատը «masło» (կարագ) բառն է։

  • Չեխերեն՝ Klouzek – Ծագում է «klouzat» (սայթաքել) բայից՝ շեշտելով սնկի սայթաքուն մակերեսը։

Առաջարկվող նոր անունների քննություն

Վերլուծելով միջազգային փորձը և հայերենի լեզվամտածողությունը՝ դիտարկենք անվանակոչման հետևյալ տարբերակները.

  1. Յուղասունկ – Գնահատականը՝ 5/5։ Կատարյալ հարմարված է, ընդգծում է էական որակական հատկանիշը և գիտականորեն ֆիքսված է մեր միկոլոգիական աշխատություններում։ Խիստ տարածված լինելով՝ այն չի առաջացնում հակասություններ և հեշտությամբ ընկալվում է։

  2. Յուղոտիկ – Գնահատականը՝ 4/5։ Շատ հաջող կիրառում է բուսանուններին հատուկ «+ոտիկ» վերջածանցը։ Ստեղծում է բնիկ, փաղաքշական ու ժողովրդական հնչողություն՝ խուսափելով «սունկ» արմատի մեխանիկական կրկնությունից։ Սակայն ոտիկ արմատը շփոթություն է ստեղծում իբր միայն ոտիկն է յուղոտ, այլ ոչ թե ողջ սունկն է յուղոտ, դրա համար այն կորցնում է իր նախընտրելիությունը։

  3. Խոզնդեղ – Գնահատականը՝ 3.5/5։ Կազմված է լատիներեն բնագրի (Suillus – խոզային) և հայերեն «նդեղ» բաղադրիչներից։ Թեև պատմական և բառակազմական առումով ճշգրիտ է, սակայն սնկի յուղոտ հատկանիշի դոմինանտության ֆոնին այն կարող է խրթին և անհասկանալի թվալ ժամանակակից կիրառության մեջ։

  4. Լորձնակալ – Գնահատականը՝ 3/5։ Շեշտում է կեղևի լորձնոտ լինելը, սակայն հնչողությամբ բավականին կոպիտ է և չի փոխանցում ուտելի, համեղ սնկի դրական իմաստաբանությունը։

Եզրակացություն

Հաշվի առնելով կենսաբանական ճշգրտությունը, լեզվական կայունությունը և լայն ճանաչումը՝ Յուղասունկ տարբերակը հաստատվում է որպես ցեղի պաշտոնական, ակադեմիական անվանում: Միևնույն ժամանակ, որպես հայերենին հարազատ, բնիկ կառույց ունեցող և «սունկ» արմատի բեռնվածությունից ազատված հոմանիշ՝ ցեղի տեսակային անվանումների (կամ առօրյա գործածության) մեջ լիարժեք իրավասու է կիրառվել Յուղոտիկ անվանումը (օրինակ՝ Հատիկավոր յուղոտիկ): Երկու տարբերակներն էլ միմյանց լրացնում են՝ հարստացնելով լեզվական տերմինաբանությունը և զերծ մնալով օտարաբանություններից: